68-letnia Maggie Heginbothom, która ma zaawansowanego raka wątroby, wyszła za mąż za wieloletniego partnera na oddziale szpitala Ysbyty Gwynedd w Bangor w Walii. Ceremonia odbyła się zaledwie dwa dni po oświadczynach, a wśród gości były dwa konie panny młodej.
Oświadczyny przy szpitalnym łóżku
Heginbothom pochodzi z regionu Vale of Glamorgan. Jest miłośniczką koni, a wcześniej pracowała jako naukowiec kliniczny w Public Health Wales. W szpitalu przebywa od prawie trzech tygodni. Trafiła tam, gdy źle się poczuła podczas jazdy konnej. Ma nieuleczalną chorobę i jest objęta opieką paliatywną.
Jej partner Mark, z którym jest od 15 lat, oświadczył się przy jej łóżku. W poniedziałek, dwa dni później, para zawarła małżeństwo na oddziale.
Personel wziął organizację na siebie
Przygotowania zgłosili się poprowadzić pracownicy oddziału Tegid Ward. W krótkim czasie zorganizowali:
- kwiaty i dekoracje,
- harfistkę,
- poczęstunek i tort,
- wizytę dwóch ulubionych koni pacjentki, Ozzy’ego i Quiosque.
Konie przywiozła stadnina i szkoła jeździecka Pen Llŷn Stud and Riding School, w której Heginbothom przez wiele lat jeździła i startowała w zawodach.
Kierowniczka oddziału Rachel Parry opowiedziała, że w dniu ślubu pokój pacjentki udekorowano białymi prześcieradłami i lampkami, a pokój dla odwiedzających zamieniono w salę przyjęcia. Część pracowników przyszła do pracy w dni wolne, żeby pomóc. W uroczystości wzięli też udział inni pacjenci, z którymi panna młoda zdążyła się zaprzyjaźnić na oddziale.
Heginbothom przyznała, że nie wierzyła, iż taki ślub będzie możliwy, zwłaszcza z udziałem obu koni. O personelu mówi, że jest dla niej jak rodzina.
Opieka to coś więcej niż leczenie
Przełożona pielęgniarek, Ceri Newell, uznała to wydarzenie za przykład zaangażowania pracowników brytyjskiej służby zdrowia. Jak powiedziała: „Pielęgniarstwo to znacznie więcej niż leczenie choroby”. Dodała, że czasem najważniejsze jest po prostu pomoc w spełnieniu czyjegoś życzenia.
Czy podobne historie zdarzają się w Polsce?
Opieka paliatywna ma przede wszystkim łagodzić objawy choroby i poprawiać komfort życia pacjenta, także wtedy, gdy nie ma szans na wyleczenie. Obejmuje wsparcie emocjonalne, a często także pomoc w tym, co dla chorego i jego bliskich jest ważne. Historia z Walii pokazuje, jak szeroko można to rozumieć.
W Polsce o takich ceremoniach w szpitalach i hospicjach słyszy się od czasu do czasu, ale nie ma jednego schematu. Zgoda na ślub na oddziale zależy od decyzji placówki i stanu zdrowia pacjenta. Do tego dochodzą formalności związane z zawarciem małżeństwa poza urzędem stanu cywilnego. Jeśli ktoś rozważa taki krok w rodzinie, najlepiej od razu porozmawiać z kierownictwem oddziału lub hospicjum i z właściwym urzędem stanu cywilnego. Wiele szpitali ma też psychologów i wolontariuszy, którzy mogą pomóc w organizacji.
To przypomnienie, że w ciężkiej chorobie liczą się nie tylko leczenie i procedury, ale też drobne gesty i elastyczność personelu. Czasem wystarczą prześcieradła, lampki i kilka osób, które zostaną po godzinach.
Źródło: BBC News – „Woman with terminal cancer gets dream wedding on hospital ward”
