Strata rodzica, partnera czy babci w wieku dwudziestu kilku lat często zostawia człowieka z poczuciem, że nikt wokół tego nie rozumie. Dlatego Brytyjczyk Luke Alfano założył Too Young to Grieve, czyli nieformalną społeczność dla młodych dorosłych w żałobie. Grupa działa już w ponad 20 miejscach, a od niedawna także w Belfaście.
Od własnej straty do wspólnoty
Luke Alfano miał 21 lat, gdy zmarł jego ojciec. Tylko dwa tygodnie wcześniej zdiagnozowano u niego nowotwór. Alfano przyznaje, że nie wiedział, do kogo się zwrócić, i że przez pierwszy rok czy dwa po prostu ignorował żałobę, bo nie rozumiał, czym ona jest.
Dopiero śmierć babci, cztery lata później, uświadomiła mu, że odejścia taty tak naprawdę nie przepracował. Wtedy zaczął szukać sposobu, by lepiej zrozumieć własne emocje. Z tego powstała grupa, która dziś działa m.in. w Londynie, Manchesterze, w USA i w Australii.
Spacery, garncarstwo i piłka zamiast terapii na siłę
Spotkania mają luźny charakter. Uczestnicy chodzą razem na spacery i wędrówki, malują ceramikę, grają w turniejach piłkarskich. Według założyciela chodzi o to, żeby można było się wyżalić, pośmiać i porozmawiać o zmarłej osobie wśród ludzi, którzy wiedzą, jak to jest. W wieku 18–35 lat traci się bowiem kogoś, do kogo zwykle zwraca się o radę w najważniejszych życiowych decyzjach.
Belfaście grupę prowadzi Chris Guiller. Jego ojciec zmarł w wieku 57 lat, zaledwie pięć miesięcy po diagnozie, gdy Chris miał 26 lat. Przyznaje, że czuł się wtedy odizolowany. Dziś mówi, że najważniejsze jest odkrycie, iż nie jest się w tym samotnym. Podkreśla też, że żałobnicy często w ogóle nie wychodzą z domu, a przyjaźnie z grupy dają oparcie na później.
– To, co czujesz, jest normalne – mówi Chris Guiller.
Podobne doświadczenia opisują inni uczestnicy. 32-letnia Katherine Macauley straciła narzeczonego Petera dwa dni przed Bożym Narodzeniem 2025 roku, po wypadku w pracy. Nie wierzy, że grief kiedyś się skończy, ale szuka sposobów, by z nim żyć, a grupa jej w tym pomaga. William Gregg stracił mamę w wieku 14 lat i przez jakiś czas, jak mówi, się pogubił. Dziś ceni sobie możliwość swobodnego mówienia o emocjach.
Luki w systemie wsparcia
Alfano chciałby, żeby informacje o wsparciu w żałobie były lepiej dostępne w szkołach i na uczelniach. W Wielkiej Brytanii tamtejszy Department for Education opublikował w zeszłym roku wytyczne, według których od września 2026 roku w szkołach podstawowych i średnich mają odbywać się lekcje o stracie, żałobie i osieroceniu. W Irlandii Północnej takich wytycznych nie ma. Tamtejsze ministerstwo edukacji odpowiada, że szkoły mają własne zasady opieki pastoralnej, a rada ds. programów nauczania udostępniła materiały o żałobie.
Chris Guiller zwraca uwagę, że w regionie wydaje się mniej na zdrowie psychiczne w przeliczeniu na mieszkańca niż gdzie indziej, mimo że przypadki bywają bardziej złożone. Dlatego jego zdaniem taka grupa jest tam „naprawdę potrzebna”.
Co to znaczy dla polskiego czytelnika
Inicjatywa działa w Wielkiej Brytanii, USA i Australii, nie ma informacji o oddziale w Polsce. Sama idea jest jednak uniwersalna: osoby po 20. czy 30. roku życia, które tracą bliskich, często czują się wyjątkiem wśród rówieśników, a oficjalne wsparcie bywa kierowane głównie do dzieci lub osób starszych.
Jeśli sami jesteście w takiej sytuacji, warto:
- poszukać lokalnych grup wsparcia, które organizują np. hospicja, poradnie psychologiczne czy fundacje,
- porozmawiać z psychologiem lub lekarzem, jeśli żałoba utrudnia codzienne funkcjonowanie,
- nie izolować się i utrzymywać kontakt z ludźmi, którym ufacie.
Historia z Belfastu pokazuje też, że wsparcie nie musi wyglądać jak formalna terapia. Czasem wystarczy wspólny spacer z ludźmi, którzy rozumieją, przez co przechodzicie.
Źródło: BBC News – „’You feel that you’re not alone’ – the young people finding community in grief”
Julia Mała
