Australijskie studio SSdH przekształciło dawny magazyn w Melbourne w dom połączony z przestrzenią wystawienniczą. Zamiast wyburzać budynek, architekci zachowali jego konstrukcję i skupili się na tym, by do ciemnego wnętrza wpuścić jak najwięcej światła dziennego.
Adaptacja zamiast wyburzania
Projekt o nazwie Tucker zajmuje 770 metrów kwadratowych. Pierwotnie wnętrze było mroczne: ograniczały je ściany graniczne, niewiele otworów okiennych i późniejsze dobudówki. Architekci nie rozbierali więc całości, lecz dodali kilka elementów, które zmieniają sposób, w jaki światło wpada do środka.
- podniesiony dziedziniec,
- zewnętrzną klatkę schodową ze stalowej siatki,
- dwukondygnacyjne atrium ze szkła i stali.
Atrium ustawiono pod kątem do pierwotnego układu magazynu, dzięki czemu światło dociera do otwartej strefy dziennej. Siatkowa konstrukcja schodów prowadzących na taras na dachu przepuszcza światło i widoki do pomieszczeń na piętrze.
Wejście przez rampę załadunkową
Główne wejście urządzono w dawnej rampie załadunkowej, a nad nim zachowano stary napis reklamowy namalowany na ścianie. Wejście obite blachą Galvabond zaprojektowano jako „celowo ściśnięty” przedsionek, w którym gość na chwilę zatrzymuje się w słabo oświetlonym miejscu, zanim wejdzie do jasnej, wysokiej przestrzeni.
Architekci tłumaczą ten zabieg tak: „Spodobał nam się pomysł, by na moment zostać zatrzymanym, bo wtedy zmiana skali i światła zaskakuje bardziej” – powiedzieli przedstawiciele SSdH w rozmowie z Dezeen.
Surowe materiały i elastyczny układ
Parter ma w dużej mierze otwarty plan i może służyć jako galeria. W strefie dziennej wzdłuż ściany atrium biegną wbudowane sofy, a uzupełnia je drewniana ławka z owczą skórą od studia BMDO. W kuchni stanęła wyspa z trawertynu. Szafki z drewna eukaliptusowego (spotted gum) i stali nierdzewnej ustawiono przy zachowanej, malowanej ceglanej ścianie.
Drewniane schody w dwukondygnacyjnej pustce prowadzą na piętro z sypialniami i łazienkami. Na szafki, ościeża drzwi i podłogi użyto drewna spotted gum oraz big river, a nad głowami nadal widać odsłonięte kratownice dachowe. Obie sypialnie mają okna od północy i południa, a główna wychodzi na atrium i dziedziniec. Łazienka jest wyłożona marmurem, a jedna ze ścian zewnętrznych to luksfery. Według studia szkło to „łapie, zatrzymuje i oddaje” światło lepiej niż zwykłe szkło dekoracyjne.
Wiele decyzji zapadało na budowie, w miarę jak budynek odsłaniał swoje cechy. Studio chciało, by w przyszłości dało się go przystosować do innych sposobów życia bez gruntownej przebudowy.
Co z tego wynika dla polskiego czytelnika
Choć realizacja stoi po drugiej stronie globu, podobne pomysły dobrze znamy z Polski. Dawne fabryki, magazyny i budynki przemysłowe są tu coraz częściej przerabiane na mieszkania, biura czy galerie. Melbourneński przykład pokazuje, że o jakości takiej przebudowy decyduje nie tylko estetyka loftu, lecz przede wszystkim praca ze światłem. Stare hale bywają głębokie i mają mało okien, więc samo zachowanie ceglanych ścian i kratownic nie wystarczy.
Warto jednak pamiętać, że to wyjątkowa, indywidualna realizacja, a nie gotowy przepis. W Polsce przekształcenie budynku użytkowego w dom zwykle wymaga zmiany sposobu użytkowania i spełnienia przepisów, na przykład dotyczących warunków technicznych, ochrony przeciwpożarowej czy doświetlenia pomieszczeń. Wprowadzenie przeszklonego atrium albo nowych otworów w ścianach także trzeba uzgodnić z projektantem i urzędem. Dlatego przed zakupem podobnego obiektu dobrze jest zasięgnąć opinii architekta i konstruktora.
Źródło: Dezeen – „SSdH “renegotiates light” in Melbourne warehouse transformation”






